Een zomerse vrijdagavond in het parkje in Pfastatt,
met foodtrucks met lekkere (Libanese) specialiteiten,
en lokaal artisanaal bier uit Morschwiller-le-Bas.
De Macarena werd ook enthousiast gedanst :)
Maar het leukste was dat we voltallig waren!
Op 20 augustus wonen we 16 jaar in de Elzas. Bijzonder blijven de allereerste ontmoetingen van toen: hoe die mensen nu onze beste Franse vrienden zijn geworden, dat hadden we nooit durven dromen.
Want wie kan je bellen wanneer je hulp nodig hebt? Meermaals zelfs, en op de meest onmogelijke uren ook? Dergelijke vragen zorgden vlak na de verhuis voor veel stress in mijn hoofd. Je vertrouwde netwerk is echt het eerste wat je mist in het buitenland.
Zijn we dus bevriend geworden omdat ik van in het begin niet zonder hen kon? En hoe zagen zij onze komst in Pfastatt eigenlijk: twee Belgen met hun accent en met drie kleine kinderen?
Dat ze begin juli voltallig naar onze zilveren bruiloft in België kwamen, voelde zeker ook bijzonder: alsof plaats en tijd soms echt kunnen samenvallen en deze Franse vrienden er altijd al geweest zijn, ook in ons Vlaamse leven. (Al zochten we in de zomer van 2010 wel eerst een huurhuis in Sierentz en hadden we hen evengoed nooit ontmoet!)
Al die toevalligheid die nog volgt op de keuzes die je maakt in je leven, daar kan ik me over blijven verwonderen. Hoeveel rijkdom er ook schuilt in wat je vaak niet kan plannen, noch controleren... En hoe je sommige momenten dan van de vluchtigheid wil redden.
'Laat ons hier maar lang samenzitten,' dacht ik nog aan dat voltallige tafeltje in het parkje van Pfastatt, maar de mensen van de gemeente begonnen helaas al met opruimen.
