Ciao bella!

De Italiaanse vriendin is terug van weggeweest! Na twee jaar in Singapore gewoond te hebben, vond ze het zaterdagavond wel wat frisjes op ons terras, maar verder voelde alles direct als vanouds: ieder praatte weer Frans met zijn eigen accent, alleen de dochter was zichtbaar gegroeid en spreekt nu ook Engels.

 

De twee jaar waarin we nauwelijks contact hadden, lijken onbestaand. Een luchtbel die niet hindert. Ze vertelt over Singapore als een (zeer) lange vakantie die haar de mogelijkheid gaf nog verder te reizen: Australië, China, Bangladesh... Unieke ervaringen die ze wil vasthouden, talloze foto's die nu wachten om gesorteerd te worden.

 

En sinds kort wonen ze dus terug in hun Franse huis, vlak bij de grens met Zwitserland. We hebben geen Skype meer nodig om elkaar te zien, vinden gewoon terug aansluiting rond onze plastic tuintafel... Met een fles Crémant d'Alsace en de grammatica van onze vriendschap binnen handbereik!

Want niets is verloren gegaan. Daar waar het stopte, pikken we de draad weer op. In onze typische mengelmoes aan talen en gedachten. Een vertrouwdheid die deugd doet.

 

Ciao bella, à très bientôt!

De juiste snelheid

 

Na zijn rentrée in het lyceum vanochtend,

haalde ik Thomas 's middags aan de blauwe schoolbrug alweer op.

(Britt en Kobe hadden geen les vandaag:

de schoolstart gebeurt hier altijd in verspreide slagorde en doucement.)

 

  

Minder geleidelijk verloopt de opstart van alle hobbies:

deze namiddag werd er al terug gefietst (Thomas en Kobe),

gevoetbald (Kobe) en gedanst (Britt).

 

'Il est en carbone?' vroegen de fietsvriendjes direct.

'Oui oui,' antwoordde de jongste zoon glunderend naast zijn nieuw 'machien',

want zo noemt hij zijn nieuwe koersfiets nu:

'een echt machien!'

 

Deze eerste taxiwoensdag kende meteen de juiste snelheid ;-)

Niet meer de jongste

 

Eerste schooldag voor Kobe vandaag:

niet meer de jongste in het college,

dus veel minder stress dan vorig jaar!

Vijftien

 

In Frankrijk starten deze week ruim twaalf miljoen leerlingen het nieuwe schooljaar. De portable is nu verboden in de lagere school en het college. Het lyceum - vanaf 15 jaar - laat 'het mobieltje' wel nog toe, zij het onder strikte voorwaarden. (Hier in huis krijgen onze kids ook pas een telefoon met simkaart als ze naar het lyceum gaan, de jongste zoon is dus niet verontwaardigd over deze nieuwe, Franse regelgeving van Macron.)

 

En dochterlief zat vanochtend meteen ijverig al haar contacten te bedanken... Want haar verjaardag op de eerste schooldag vroeg wel om enige organisatie :-)

 

Vijftien kaarsen dus op de pannenkoeken vanavond! En een stijltang, een ceinture en nieuwe rugzak voor het lyceum rijker! De cadeautjes passen zich vlot aan. Wat gaan de jaren vlug...

'Het zomert met'

Geen enkel seizoen is meer afgebakend in de tijd dan de zomer. Als kind leek de grote vakantie misschien nog eindeloos te duren, nu vliegt ze steeds sneller voorbij.

Oh, wat hou ik van die warme dagen, van het felle licht en het gevoel dat niets echt hoeft. Gewoon, met blote benen en een kort kleedje door de dagen... En dan op een terrasje 'mensen kijken' en commentaar geven... (Als we ooit terug naar België verhuizen en iedereen ons weer verstaat, hebben we binnen de kortste keren een groot probleem!)

 

En zitten we thuis nog in een zeker ritme, dan valt dat op reis helemaal weg. Afstand nemen van de dagelijkse beslommeringen lukt me ook het best in een andere omgeving. Dan val ik helemaal stil en geniet van onze lege agenda, de vele ijsjes en mijn Birkenstocks.

 

Een vakantielief heb ik nooit gehad. Daarvoor was ik altijd al te ernstig. Die knappe jongen in de zomer van 1996 werd dus meteen mijn man van alle seizoenen, in Levi's en met afgetrapte palladiums, nooit met sandalen (en dus godzijdank ook nooit met kousen in sandalen).

Zomersolden vind ik trouwens een fantastische uitvinding - de wintersolden komen in mijn ogen altijd te laat - al heb ik er wel een hekel aan om een nieuw badpak te kopen: spiegels in pashokjes kunnen erg confronterend zijn.

 

De muggen op zwoele zomeravonden mogen ze afschaffen. Citronella helpt niet en we willen geen chemische troep kopen. Maar de BBQ met zijn typische geur moet wel blijven bestaan, samen met de illusie dat iedere tijd rekbaar is en we altijd jong zullen blijven... 'Forever Young' van Alphaville, weet je wel, een nummer dat ook niet oud wordt.

'Nightswimming' van R.E.M. blijft mijn favoriete zomernummer. Dat alles mogelijk is tijdens warme zomernachten, ja, daar blijf ik graag in geloven. (Tot manlief echter met de vliegenmepper op muggenjacht gaat en hij meteen ook iedere romantiek verdrijft.)

De zomer duurt helaas niet lang. Eind augustus wordt het 's avonds vlugger donker en een stuk frisser. Halen we overdag nog makkelijk 30°C, dan hebben we 's avonds toch een pull nodig. En een warme nazomer is mooi meegenomen, maar niet hetzelfde.

Noem me dus maar een zomermens. Absoluut.

En laat die strobalen volgend jaar gerust wat langer op de velden liggen...

Ik kijk er nu al naar uit.

Sans enfants

Ons augustusweekend met de vrienden uit Winksele-Delle; het is een fijne traditie die nu al een aantal jaren meegaat!!

Op het programma deze keer:

1. een bezoek aan Sélestat, met overheerlijke quiche in La maison du pain (en met zicht op de vernieuwde Bibliothèque Humaniste die ik later eens wil bezoeken)

2. wijn proeven (en ook kopen) in Domaine Albert Seltz te Mittelbergheim

3. met onze gids Claire een (natte) wandeling starten aan de Lac d'Alfeld in de Vogezen en genieten van de lokale keuken in de Ferme-Auberge du Baerenbach (de pommes de terre coiffées zijn er zalig)

4. Le Salsa Café in Mulhouse ontdekken (en opmerken dat we duidelijk niet meer tot de uitgaande jeugd behoren!!)

5. wandelen langs het kanaal in Illfurth en genieten van une bière pression en verse rabarbertaart onder de appelbomen van La Guinguette, het alternatieve zomerterras waar je zou willen blijven zitten tot het herfst wordt (en de appels dan recht op je hoofd vallen ;-))

Met veel dank aan de grootouders in Spanje en Herent die het mogelijk maken dat we ieder jaar 'sans enfants' op stap kunnen gaan... We genieten altijd hard van de herwonnen vrije tijd en het tragere (ochtend)ritme!

La Marande

 

Een mooie villa met luikjes weet mij altijd te charmeren

en 'La Marande' in Montbellet bracht me dus meteen in jubelstemming :-)

 

Onze kamer was ook zeer stijlvol ingericht,

voorzien zelfs van een vernieuwde, strakke badkamer:

echt zalig in zijn totaliteit!!

 

En met een cadeaubon van de grootouders hebben we 's avonds

nog heerlijk gastronomisch gegeten...

(Bij een Michelin ster durf ik helaas geen foto's nemen.)

 

 

De volgende ochtend wilden we dus écht niet vertrekken

(en mochten we gelukkig nog even blijven hangen in de tuin).