In en buiten beeld

Tijdens de opruiming van het pruimenfeest in september stonden ze er wat verloren bij: twee halfnaakte paspoppen naast een grijze vuilniszak, voor een verroest tuinhek in onze straat, met links buiten beeld nog een oude camionette vol rommel en zaken die niemand wou...
(En wat valt er ook te omhelzen zonder armen?!)

In alle lelijke vergankelijkheid klopte het plaatje voor mij perfect.

Bij het begin van de zomer had de expositie 'Körperwelt' me in New York ook erg aangesproken. De kracht én kwetsbaarheid van het menselijke lichaam, alles zonder omwegen in beeld gebracht: rokerslongen en foetussen op sterk water, een vijf maanden zwangere vrouw in dwarsdoorsnede met haar ongeboren kind goed zichtbaar in de baarmoeder...

Qua 'feitelijkheid' heb je dan echt alle informatie die je je maar wensen kan.

Maar hoe confronterend het ook was, het beeld van de zwangere vrouw schrok me niet af. Ik zag vooral de herkenning van een tijd die stilvalt, wat me enigszins zelfs troostte. Waar het echt om gaat, reikt bovendien veel verder dan de materie. Daar bestaan geen woorden en geen logica voor, daar sta je vaak ook heel alleen in... Samen met het gemis. Want ja, dat blijft bestaan. In en buiten beeld.

Ondertussen lag er met Allerheiligen op de strooiweide in Mulhouse weer een nieuw, klein knuffelbeertje. (Sneeuwwit, je wil niet dat het vuil wordt.) Met alle regen van de voorbije nacht moet het nu wel verzopen zijn. Hopelijk gaat het goed met de ouders.

Halloween

De kids een beetje verkleed, de Belgische chocomousse en flantaart ook wat aangekleed... Gisteravond vierden we Halloween in Schweighouse, bij Lilou en haar familie. We speelden spelletjes tot middernacht (ja, zelfs ik!) en keerden helemaal voldaan met een volle zak snoep terug naar huis.

Maar vandaag is het Allerheiligen... En straks gaan we naar het kerkhof in Mulhouse-Nord.
Ik wou dat ik kon zeggen dat het went.

Geschwindigkeit

Handen omhoog vandaag in het Steinwasenpark! Als achtjarige mag Kobe nu ook alleen in een bobslee! En zo gaan ze hier tegen hoge snelheid door hun vakantiedagen... In mijn auto staat de muziek ook luid en zwaaien ze enthousiast naar iedereen die rondom ons voor het rode licht staat: vijf joelende kinderen die ik niet zou kunnen volgen, mocht ik niet zelf achter het stuur zitten. Morgen vertrekken het neefje en nichtje terug naar België, mijn trio zal er humeurig bijlopen. De vakantie verliep zonnig en geschwind. Dat wordt maandag op school weer aanpassen!

Pedagogen onder elkaar

Of hij mijn nota's mocht kopiëren. Dat moet zowat het eerste geweest zijn dat hij me vroeg bij de start van het academiejaar in 1991. Later kreeg ik examenvragen in ruil. En nachtelijke filosofische gesprekken. Ja, dat kreeg ik ook met hem. Over 'het echte leven' dat buiten zijn kleine studentenkamer op ons wachtte, en alle verwachtingen die we daaromtrent hadden.

Vijf jaar later studeerden we beiden af aan de KULeuven: de plichtsbewuste orthopedagoge en de maatschappelijk bewogen sociaal pedagoog. Op een gekke manier waren we met elkaar bevriend geraakt (de verschillen bleven groot), en we zouden ook na onze studies verder contact houden.

Het voorbije weekend kwam hij nu, samen met zijn gezin, voor het eerst in ons Franse leven langs... Om boven op de Grand Ballon van het uitzicht te genieten en om met dezelfde filosofische benadering als vroeger een gesprek te voeren. Schitterend!

En onze kids? Die genoten samen van de 'allerallereerste' sneeuw!! Voor even dan toch. Want het kleine sneeuwmannetje zal ondertussen wel verdwenen zijn...

Maar de gesprekken van de voorbije dagen probeer ik voor mezelf nog wat langer vast te houden. Ze overstegen ook gemakkelijk ieder weerkundig praatje. Is deze vriendschap toch niet zo toevallig :-)

Popeye the pony

Vandaag startte de initiatiestage in de grote paardenclub te Aspach le haut. Popeye the pony en onze jongste zoon vormden wat mij betreft wel een grappig duo: zo gedreven als Kobe was, zo sloom was zijn pony!!

Zijn kinderlijke enthousiasme werd er echter niet door getemperd en op de terugrit naar huis vatte hij in de wagen de namiddag als volgt samen: 'Het was superleuk, ik heb een lieve juf, ik kom morgen terug en ik wil ook een paard!'

'Oorzaak-gevolg denken' gebeurt bij onze jongste zoon duidelijk nog erg lineair en zonder omwegen :-)

Acht in de zon

In Frankrijk duurt de herfstvakantie twee weken en we hebben ze dit jaar goed ingezet met veel zon en met Kobes achtste verjaardagsfeest!

Want het werd een uitzonderlijk warm weekend, zo eentje 'met een gouden randje' dat je voor langere tijd wil vasthouden... En het lukte ons ook aardig met enkele eenvoudige spelletjes in de eigen tuin!

Dat de Franse klasgenootjes hier Belgische bierflesjes met water vullen, blijf ik zelf trouwens ook bijzonder vinden. Het is mijn favoriete knipoog naar ons vaderland.

Café gourmand

Deze week met vriendin M in Colmar een leuk adresje ontdekt voor de 'café gourmand' waarmee hier in Frankrijk vaak de maaltijd wordt afgesloten.

In het centrum van de stad, op de Place du Marché aux Fruits bevindt zich 'Jadis et Gourmande', een gezellig koffiehuis met een eigentijdse aankleding: de elegante Italiaanse stoelen in rode kunststof vind ik echt zeer geslaagd in combinatie met de robuuste houten tafels en de oude plankenvloer!

En dat ik een hevige fan ben van zoete nagerechten, weet iedereen die me een beetje kent...

Het was dus hard genieten van mijn 'café servi avec un ou plusieurs petits desserts différents' in dit mooie kader!