Houston calling

Vanochtend alweer klaar voor vertrek in Basel,

om vervolgens vanuit München naar Houston te vliegen,

en voor zijn Franse vaderdag kreeg Jan

dit nieuwe Vlaamse boek cadeau.

De tweede vlucht werd meteen met zes uur vertraging aangekondigd. (Het boek kan al uit zijn in München!) Maar daar maak je je best niet druk om als je veel reist. Dat het deze week gelukt is om alles te combineren - Monthey, Duxford en ook België - is sowieso knap. Aftellen nu naar 30 juni. Dan vieren we "zilver" met z'n tweeën thuis! Een dinsdag om helemaal stil te vallen, zonder dringende meetings en announcements op verplaatsing... Dat mag wel wanneer je 25 jaar later terugblikt op je trouwdag. Manlief werd alvast verwittigd, maar dat wil volgens Verhulst dus niets zeggen.

De eerste

Bijna in één ruk uitgelezen - afgelopen zondag, tijdens de autorit naar Aigle - dit (h)eerlijke boek over een eerste liefde. Je voelt meteen terug hoe groot en allesbepalend zo'n verliefdheid kan zijn, hoe je er als jonge mens zelf de domste stoten voor uithaalde, en hoe je je daar later nog altijd ongemakkelijk over kan voelen. (Zeker wanneer het dan niks werd, want in mijn geval waren de onbeantwoorde liefdes talrijk.)

"De eerste" is een aanrader voor iedere nostalgische ziel. En waren de blunders en stommiteiten waarschijnlijk niet te vermijden, ook daarin was je eigenlijk nooit alleen. (Dat had ik toen misschien wel graag geweten.) 

Kleine gelukskes

Afgelopen maandag een uurtje vroeger naar Mulhouse,

om met Britt eerst nog een ijsje te eten in het park

vooraleer ze de trein terug nam naar Parijs,

en vandaag zelf op de trein naar BXL Midi

helemaal opgegaan in Sally Rooney's nieuwe boek.

De eerste drie zinnen lezen en meteen weten "dit wordt een goed boek". Het gebeurt me niet zo vaak, maar met 'Intermezzo' was het vanmiddag wel direct raak! 

Op maandag maakten Britt en ik eerlijk gezegd wel van de nood een deugd. We vertrokken immers vroeger naar Mulhouse om bij een eventuele panne toch nog tijdig in het station te geraken, want sinds enkele dagen verschijnt er op het dashboard van onze Peugeot 208 weer de melding "défaut moteur, laissez réparer votre véhicule" (en sinds gisteren is hij dus ook weer voor reparatie naar de garage).

Kleine gelukskes - ook wanneer de auto dus gewoon al blijft rijden - zitten overal. Je hoeft niet ver te zoeken.

Een heel klein beetje vrede

Naar de boekvoorstelling van Ria in Leuven,

die er "stralend enthousiast" klaar voor zat,

om op alle vragen van Rudi Vranckx te antwoorden.

Een boeiende avond met een aandachtig publiek

in een warm zaaltje boven Barboek in M.

Van harte proficiat met de publicatie van jouw boek, Ria. Echt een knappe prestatie naast al jouw andere werk als docent aan de KULeuven en ook als "Oost-Europakenner" voor radio en televisie. Het is je toch maar mooi gelukt! Veel succes nu met de verdere promotie en verkoop. X

"Secretariaat tijdelijk gesloten"

Met manlief naar Grand Hôtel des Bains-de-Lavey,

en terwijl hij vandaag in meetings zat,

bracht ik er mijn woensdag in de thermen door.

Naar ons trio TBK stuurde ik een bericht

"dat het secretariaat in Richwiller tijdelijk gesloten is,

maar vanaf morgenvroeg weer bereikbaar".

Wat zijn mijn taxiwoensdagen van vroeger

nu heerlijk ver weg...

Boekenbezoek

Niets zo leuk als aan anderen boeken aanraden

die ik zelf de voorbije tijd graag gelezen heb...

En intussen bracht Els voor mij nu

dit heerlijk nieuwe stapeltje leesvoer mee:

 Boekenbezoek om uitgebreid van te genieten!

X

Happy-go-lucky

Ik ben normaal geen fan van kortverhalen, maar de verhalenbundel 'Happy-go-lucky' wist me te boeien van begin tot einde. David Sedaris schrijft met veel gevoel voor humor over het eigen leven, schuwt daarbij geen enkel gevoelig onderwerp én schetst meteen ook de huidige tijdsgeest in rake bewoordingen. De man heeft echt een gouden pen. Ideaal leesvoer voor tussendoor. 'Een kortverhaal lang' ben je ook opgewassen tegen al het slechte nieuws in de wereld. Dat alleen al, is een bijzondere vermelding waard.

'I leuv you'

Het blijft voor ons iedere keer weer 

'thuiskomen in Leuven',

zo ook dus vorig weekend,

tijdens de heerlijke brunch in Bar Leuv,

en tijdens onze nieuwe boekenvangst in Barbóék.

Stilleven met boeken

Onlangs wisselden een vriend en ik foto's uit over onze respectievelijke boekenkasten

(en bevestigde ik zo ook weer mijn status van 'opperseut' bij de jongste zoon :-))

Toen ik dit weekend een foto nam van de boeken die ik in 2021 graag wil lezen,

trok niemand hier in huis nog de wenkbrauwen op. Ieder zijn passie, niet? 

Al kosten de Franse romans me duidelijk meer moeite 

(en gaat die tweede stapel dus ook langer mee),

want ik blijf het liefst in mijn moedertaal lezen.

Rooney in Nendaz

Vanmiddag stuurde manlief me deze foto vanop zijn (lange) mannenweekend in Nendaz, Zwitserland. Beslist een mooie plek om het boek "Normale mensen" van Sally Rooney uit te lezen! Met kerst kreeg ik nu ook haar debuutroman "Gesprekken met vrienden" cadeau en daar ben ik al even enthousiast over... Alleen jammer dat ik hier thuis tijdens het lezen niet zo'n mooi uitzicht heb. Rooney's nuchtere en directe schrijfstijl blijf ik evengoed subliem vinden!! Ook wanneer ik dus samen met Thomas in de wachtzaal bij de kinesist zit of 's avonds in mijn wagen aan de schoolpoort vlug nog een stukje lees.

 

'Never stop reading.'

 

Ja, dat wil ik eigenlijk toch ook graag aan het jonge volkje hier in huis doorgeven.

Lijstjes

Boodschappenlijstjes maak ik zelden (al zou ik dat beter wel doen!), maar verder maak ik haast dagelijks lijstjes over alles wat ik niet mag vergeten te regelen/doen... Momenteel zit ik ook weer in zo'n fluogele 'post-it' fase met veel gekrabbel en weinig structuur. Bijzonder inefficiënt eigenlijk ;-)

 

Mijn favoriete lijstje blijft natuurlijk het boekenlijstje! En als het me lukt om bovenstaande nieuwe stapel boeken de komende weken helemaal weg te lezen, dan zal deze zomer voor mij méér dan geslaagd zijn.

 

Wordt vervolgd... (Wellicht zelfs tot in de herfst van 2019.)

Word ik er blij van?

'Houd alleen de dingen die je raken en spring vervolgens in het diepe door de rest weg te doen. Hierdoor reset je je leven en begint je nieuwe lifestyle.'

De Japanse opruimgoeroe Marie Kondo pakt het drastisch aan. Je huis op orde brengen, begint met spullen wegdoen - véél spullen wegdoen ! - en je doet het best in deze volgorde: eerst de kleding, dan de boeken, paperassen, allerhande spullen (komono) en tot slot de dingen met emotionele waarde.

Dit zou 'volgens oplopende moeilijkheidsgraad' zijn, maar ik vrees dat ik peroonlijk al tilt sla bij de gedachte dat ik (een paar) boeken moet wegdoen. Al heeft Marie Kondo natuurlijk wel een punt als het gaat over mijn (groeiende) verzameling Franse chequeboekjes: 'Gebruikte chequeboekjes zijn wat ze zijn: gebruikt. Je zult ze niet nog eens bekijken, en al doe je dat wel, het zal je geld op de bank niet vermenigvuldigen, dus echt waar: ze kunnen weg.'  (blz. 112)

Alleen bijhouden dus waar je echt gelukkig van wordt...

Het opruimfestival kan beginnen!!

Maar wat als ik iets tegenkom wat ik toch moeilijk weg kan doen? 'Denk dan diep na over het nut dat het heeft gehad in jouw leven. Het zal je verbazen hoeveel bezittingen hun rol al hebben vervuld. Door hun bijdrage te erkennen en ze met dankbaarheid los te laten zul je werkelijk in staat zijn om de dingen die je bezit, en daarmee je leven, op orde te krijgen. Op het laatst blijven dan alleen die dingen over die je koestert.' (blz. 70)

Misschien klinkt de KonMari-methode soms wat zweverig ('verminder tot het klopt, volg je intuïtie en alles komt goed') en zijn de concrete tips dat vaak ook ('begroet je huis iedere keer als je thuiskomt, maak iedere avond je handtas leeg, rangschik je kleding in de kast, maak geen bolletjes van je sokken'), toch heb ik zelden zo'n inspirerend boek gelezen als 'Opgeruimd!'.

Een vroeg verjaardagscadeau uit België dat ik deze week dus enthousiast gelezen heb! En het boek maakte me ook blij... Hoef ik het straks volgens de opruimmethode van Marie Kondo ook niet weg te doen... Oef!!

Leven tot elke prijs

- 'Leven tot elke prijs', wat voor een raar boek lees je nu weer?
- Waarom?
- Ik weet niet... Wat wil dat zeggen, die titel?
- Wat denk je?
- Dat het leven veel kost?
- Ja, da's eigenlijk ook wel waar :-)

Samen in de wachtzaal bij de logopedist, trekt Kobe zijn eigen conclusies bij mijn boek. Dat Kristina Sandberg de titel wellicht anders heeft bedoeld, daar trekt mijn negenjarige zoon zich niets van aan.

Maar een Zweedse schrijfster die vergeleken wordt met Karl Ove Knausgard... Ja, het boek had meteen mijn aandacht toen ik het onlangs cadeau kreeg!

En haar schrijfstijl kan je ook 'bijzonder' noemen... 'Verslavend' zelfs, eens je gewoon bent om de gedachten van de hoofdpersonages over hun alledaagse leven steeds weer zo direct te mogen, kunnen, durven lezen.

'Leven tot elke prijs', straks ook in de wachtzaal bij de kindertandarts! Mijn zoon zal me misschien vragen om 'iets minder enthousiast' aanwezig te zijn :-)