Over fileleed en een afstandsbediening

Monsterfiles zoals in België, we kennen het hier zelden.

Tenzij misschien de laatste dagen rond onze zetel thuis...

Daar stonden vanochtend weer heel wat auto's aan te schuiven aan de grens met Basel (die dubbele houten doorgang onderaan in beeld), en de file geraakte ook pas opgelost in de vroege vooravond, juist na schooltijd.

Zo regelt Kobe dus al enkele dagen het verkeer in onze living: "vlugvlug" bij het opstaan 's morgens, en uitgebreider bij zijn thuiskomst 's avonds. En o wee diegene die tussendoor iets aan zijn opstelling durft te veranderen! (Laat staan dat ik alles zou opruimen!!)

Maar fantastisch toch, hoe onze jongste zoon hier nog steeds regelmatig de living inpalmt met zijn kleine autootjes, zijn legermannen, zijn Playmobil... 

En godzijdank werkt de afstandsbediening van onze tv prima!

Want ik zou nu niet iedere keer opnieuw willen rechtstaan tussen al die autootjes...
Om dan enthousiast alle voetbalmatchen waar de oudste zoon tegenwoordig de hele avond naar kijkt "weg te zappen"... (Hmhm, I wish!)

Autorijden

Autorijden op een groot wit blad papier op de plastieken tuintafel... Het zorgde gisternamiddag voor heel wat spelplezier! Dat het in de grotemensenwereld helaas vaak minder ontspannend is, beseffen onze achterbankzitters nog niet. (En de monsterfiles die België vaak kent, blijven ons hier gelukkig bespaard.)

Ondertussen brachten enkele praktische afspraken me vorige week nog eens naar België. In m'n eentje in de wagen richting Straatsburg/Metz/Thionville en Luxemburg, belandde ik rond 17u in Sterrebeek in volle avondspits. Het verkeer viel haast onmiddellijk stil! De Belgen in hun wagens rondom mij zaten er gelaten bij, eentje zat zelfs rustig vakantiebrochures door te nemen... Niets nieuws dus onder de Vlaamse zon :-)

En toch. Mijn verbazing nam recht evenredig toe met de groeiende rij wagens in mijn achteruitkijkspiegel!

'Doen jullie dit echt iedere dag?' wilde ik nog vragen, maar ik besloot mijn mond te houden en verder mee te zingen met de muziek in mijn wagen. Want dat doe ik dus, zelfs uren aan een stuk indien nodig: luidkeels meebrullen met alle "foute" liedjes in de CD-speler. (Tot ik enkele zijdelingse blikken voel en ik vlug doe alsof ik handsfree bel. Niemand voelt zich graag betrapt.)

Autorijden dus. Op een plastieken tuintafel of in de grotemensenwereld...

Hete zomerdagen in beweging.

Taxi Mama

Les rythmes scolaires... In Frankrijk blijft het voor de nodige discussies zorgen en voorlopig blijven de privéscholen in Mulhouse vasthouden aan de volledig lesvrije woensdag.

Veel ruimte dus voor andere kidsactiviteiten in het midden van de week...

En vandaag was absoluut een hoogdag:

10u00 K naar verjaardagsfeestje
12u15 T, B en K naar kindertandarts
13u05 T naar de cross départemental
14u15 K naar voetbaltraining
14u30 B naar tekenles
18u00 T naar voetbaltraining

'On y arrive!' zegt mijn Franse vriendin altijd.

Maar deze middag heb ik met mijn elektrisch bakske op de ring rond Mulhouse toch plankgas moeten geven om tijdig op de cross départemental te geraken...

Taxi Mama: ik weet niet of het een compétence is, maar ik heb ze hier anders wel verworven :-)

Luchthaventijd

Kortelings een paar keer het vliegtuig genomen en dus wat tijd doorgebracht in de luchthavens Basel/Mulhouse, Brussel Nationaal en Amsterdam Schiphol.
'Oh, fijn! Dan heb je luchthaventijd,' reageerde een vriendin enthousiast.
'Euh, ja,' antwoordde ik wat verbaasd.
Maar haar woorden bleven hangen en maakten dat ik inderdaad bewust genoot van mijn tijd in de luchthaven. Het is ook wel bijzonder om je in die 'transitzone' te bevinden waar iedereen onderweg is naar elders, zonder enige vorm van dresscode, met de hele familie of juist helemaal alleen. De tijd wordt er effectief anders beleefd. Alsof je even niets anders moet doen dan tax free winkelen en mensen kijken... En vervolgens met een goed boek op je schoot wachten tot de gate opengaat...

Af en toe wat luchthaventijd kan best aangenaam zijn.

Kangoeroe love

Deze dagen rijden we in ons elektrisch bakske met Phil Collins naar school. Vooral liedje nummer 4 van de CD is erg populair bij onze kids: "You Can't Hurry Love", oftewel "kangoeroe love". Want zo verstond ik de tekst als negenjarige. En dus kwelen we nu met z'n allen iedere morgen en avond meerdere keren over de kangoeroe-liefde. Maar geen idee of we die liefde dienen te verheerlijken: zijn kangoeroes trouwe monogamisten of hebben ze meerdere partners en bedriegen ze die op tijd en stond met nog andere soortgenoten? Wikipedia rept er met geen woord over. En het zal onze kids worst wezen: het zingt gewoon zalig!

Tweede auto

Met het ouder worden (wat klinkt dit vreselijk!) verliest een mens wel wat idealen en principes... En dus staat er hier bij ons sinds deze week ook een tweede auto voor de deur. Al sta ik nog steeds helemaal achter de idee dat één auto per gezin moet kunnen volstaan. Zo deden we het altijd in België, en tot voor kort dus ook in Frankrijk. Maar de verandering van school zorgt nu voor een verplaatsing die niet fietsvriendelijk is. En toegegeven, ook op woensdag is het handig dat ik niet meer alle sportzakken aan mijn fiets heb hangen. Een tweede auto dus. Maar een zeer kleintje én volledig elektrisch in verbruik. Onze witte "Peugeot iOn" is dus ecologisch zeer verantwoord. Zo hoef ik mijn idealen en principes toch niet helemaal overboord te gooien. Ik heb ze gewoon weer wat bijgestuurd ;-) 

"Zoek de 10 verschillen"

Wat één jaar Frankrijk ons bijbracht:
1. de Franse taal: mooiste uitdrukkingen: "pas de soucis" en "je vous en prie": onvertaalbaar in het Nederlands, vind ik!
2. het chequeboekje: pure nostalgie naar het boekje van mijn moeder vroeger! Zelf nooit gehad in België. Maar hier wordt het dus nog courant gebruikt en ook mijn tweede eigen exemplaar is nu bijna op... Voelt erg volwassen ;-)
3. de gekleurde plastieken schoolkaftjes: véél kleuren, véél betekenissen en bij elke juf anders! Je moet er vooral geen logica in zoeken. Enkel het schrift voor de communicatie met de ouders heeft standaard een zwart kaftje.
4. de begroeting: 2 kussen op de wang bij mensen die je goed kent, maar ik weet nog altijd niet met welke wang ik moet beginnen. Zorgt soms voor een kus op de mond, bijna toch ;-)
5. het verkeer: we wonen in een drukke regio, maar files zijn (nog) uitzonderlijk! Zeker geen dagelijkse standaardfiles zoals op de Brusselse ring.
6. de vuilnisophaling: 2 keer per week! In vuilniszak of grote vuilbak: maakt niet uit! Sorteren (papier, glas, plastiek) kan in grote bollen aan warenhuizen en op vaste punten in ieder dorp. Er zijn ook echte "containerparken", maar die zijn klein en lekker chaotisch. Je hebt daar ook geen badge of betaalkaart nodig. Alles is (nog) gratis.
7. de winkels: gigantisch grote supermarkten zoals E. Leclerc, CORA, Super U, Prix Bas... (De Colruyt zou hier haast een buurtwinkel lijken.) Gelukkig toch ook nog een charmante "droguerie" en "papeterie" in ons dorp. Voor kledij: de soldenperiodes zijn minder strikt. Vaak ook "vente privée" met klantenkaart.
8. de beenhouwer: geen kip curry en geen américain préparé in de toonbank, maar het gehakt "pur boeuf" voor de spaghettisaus wordt vers door de molen gedraaid waar je bij staat. Heerlijk "echt vlees"!
9. de stakingen door het schoolpersoneel: wegens te weinig middelen, te grote klasgroepen... Standaard bij het begin van het schooljaar! Vaak op dinsdag. En op woensdag is het sowieso geen school. Onze jongste vindt het hier dus vaak "weekend" ;-)
10. het weer: landklimaat met veel mooie dagen. In lente en herfst vaak ook (nog) zeer warm weer. Naar ons gevoel doorheen het jaar alleszins minder "aanhoudend grijs weer" dan in België.