Een standbeeld

Wekelijks ging Kobe naar de orthophoniste. Zonder morren, zonder ooit enige scène te maken... En daarvoor alleen al verdient onze logopedist dus een standbeeld!

'Aah, bon... J'ai eu de la chance,' antwoordt de man me in alle bescheidenheid.

Maar dat zie ik toch anders...

En dus bedankten we hem gisteren uitgebreid met een zakje vol Belgische bieren en lekkere Côte d'Or chocolade.

Want het zit erop! De voorbije drie schooljaren heeft Kobe in het bureautje in Dornach zoveel vooruitgang gemaakt dat extra taalondersteuning nu niet meer nodig is.

En de zomerse hitte doet onze biertjes intussen zeker niet ongelegen komen...

Maar mocht ik het toch ergens kunnen aanvragen, ik deed het meteen: een standbeeld voor de man die onze jongste zoon sinds 2013 enthousiast en spelenderwijs hielp met het leren lezen en schrijven van alle moeilijke Franse klanken, woorden en zinnen.

Yep, mijn Vlaamse pedagogenhart liep gisteren over van dankbaarheid.

A La Laiterie

Hij spreekt Frans met een zelfde Vlaams accent en maakt herkenbare taalfouten, maar het houdt hem niet tegen het concert van de nodige schwung te voorzien en de zaal volledig op zijn hand te krijgen!

Milow dus.

In 'La Laiterie' in Straatsburg, een concertzaal met de uitstraling van een alternatief jeugdhuis buiten proportie, genoten we gisteravond van de Vlaamse singer-songwriter. En ja, ook in het buitenland doet Mie-loo het best aardig: de zaal vulde zich niet alleen met Fransen, maar ook met Belgen (uiteraard) en veel Duitsers die enthousiast meezongen. Op het podium kon muzikant Remco zijn naam trouwens ook niet Hollandser laten klinken...

En zo verenigden enkele buurlanden zich in elkaars goede gezelschap op een koude winteravond begin februari.

Van eigen, Franse bodem was wel 'Joe Bel', een ravissante zangeres uit Lyon die het voorprogramma mocht verzorgen en ons vooral aan Selah Sue deed denken. (Maar misschien worden we nu toch iets te chauvinistisch?)

'Merci beaucoup,' zou Milow meerdere keren op de avond herhalen. Net als 'eh ben dis donc' en 'arc-en-ciel', de allereerste woorden Frans die hij op school ooit leerde, zo lichtte hij vrolijk toe. En met die 'regenboog' verwees hij naar het handboek Frans uit zijn jonge jaren... Waarmee hij natuurlijk ook meteen mijn nostalgische kant raakte... En ik me helemaal thuis voelde komen in de voormalige, kleine melkfabriek in Straatsburg.

Herinneringen, ze blijven hier komen en gaan. Als verhuisdozen in mijn denken. Goed te bewaren voor later.

Mie-loo

Vorige week bestelde ik tickets voor het optreden van Mie-loo in Straatsburg.

Je kent hem wel, de Belgische zanger van bekende popsongs als "You don't know" en "Ayo Technology", de jonge dertiger die reeds heel wat MIA's wist te bemachtigen... (Dat was juist voor Stromae in België - en al vlug over alle landsgrenzen heen - aan zijn spectaculaire opmars begon!)

Milow dus. Maar die naam kenden ze niet aan de ticketbalie van Cultura. Mie-loo wel.

Dan heb ik eens geen last van mijn 'petit bel accent' (zoals de Fransen het zelf noemen, want persoonlijk vind ik er dus zeker niets 'moois' aan) en ik hoor mezelf tegen de verkoper herhalen: 'Ouioui, deux billets pour le concert de Mie-loo svp.'

Boeken

Ik verlies mezelf graag in een goed boek. Zonder andere mensen om me heen, in alle rust en stilte, kan ik uren aan een stuk lezen! Gezeten in het hoofd van de personages, in de structuur van een boeiend verhaal, ben ik dan ook helemaal weg van de wereld... En een grote spanningsboog hoeft zelfs niet: ik verkies psychologische romans en biografieën boven thrillers.

Mateloos is dus mijn bewondering voor schrijvers als Karl Ove Knausgard, Connie Palmen, James Salter, A.F.Th. van der Heijden en Tommy Wieringa. (Franse schrijvers volgen helaas slechts mondjesmaat, ik lees nog altijd het liefst in mijn moedertaal - of dus boeken in het Nederlands vertaald.)

Na vijf dagen in België kwam ik ondertussen vanavond wel met een héél bijzondere roman thuis: "Geen zonen meer" van Werner Pauwels. Gepubliceerd door Uitgeverij Orion in 1972, lag dit exemplaar tot vanmiddag op de zolder van mijn grootouders en ligt het nu in onze Franse living. Wanneer ik mijn grootmoeder een volgende keer in het rusthuis opzoek, vraag ik haar beslist naar de achtergrond van dit boek. (Dat ze naast haar twee zonen ook graag een dochter had gewild, heeft ze me vroeger wel al eens verteld. Een groot familiegeheim heb ik dus niet ontdekt nu het huis wordt leeggemaakt... Maar het boek intrigeert me wel ;-))

En zalig zijn de reclamepanelen van boekhandel Bisey in onze bushokjes deze weken!
'Lire nuit gravement à l'ignorance.' Er gaat inderdaad niets boven een goed boek. Alleen jammer dat 'een roman lezen' nooit bovenaan het lijstje staat van alle dringende zaken die in een dag moeten gebeuren...

Waarom ik blog

Omdat ik in het buitenland woon. Of dat is toch de reden waarom ik ermee begonnen ben. Het leek me de meest handige manier om contact te houden: je hoeft maar deze internetpagina te openen om wat te vernemen over ons leven hier in Frankrijk... Geheel vrijblijvend zelfs: geen 'lidmaatschap' nodig, en ook geen 'code'.

Ik zou dus niet bloggen, mochten we niet verhuisd zijn.

In de eerste plaats wilde ik ook heel graag schrijven over alle veranderingen die het Franse leven met zich meebracht... En het hoefde voor mij niet te blijven bij een oppervlakkig praatje over de mooie omgeving en het warme landklimaat: onze verhuizing hield duidelijk veel meer in dan het oversteken van enkele landsgrenzen. (Al waren we zelf zeker de eersten om heel naïef in dit 'Bazelavontuur' te stappen.)

Ik heb nooit anoniem willen schrijven.

Maar de letterlijke afstand maakt het voor mij nu toch gemakkelijker om soms erg persoonlijke zaken in mijn berichten te verwerken. Ik hoef ook niet meteen een reactie wanneer ik je hier bvb. op straat zou tegenkomen... In vlugge gesprekken wordt vaak weinig gezegd en de tijd om écht naar elkaar te luisteren, ontbreekt al helemaal. Stilvallen is moeilijk wanneer je in beweging bent.

Of ik mijn privacy niet belangrijk vind?

Tuurlijk wel. Dat iedereen hier zomaar kan meelezen, vind ik best akelig. Ik blijf dus rekening houden met al mijn (stiekeme) lezers en schrijf dus zeker niet helemaal vrijuit. (Godzijdank ook, je wil niet weten hoe het er in mijn hoofd soms aan toe gaat ;-))

Maar een goed verstaander leest ook tussen de regels... En mensen die zich kwetsbaar durven opstellen, vind ik vaak het sterkst. Dus ja, dan wil ik zelf toch ook kunnen schrijven over wat me raakt en wat me bezighoudt.

Ben je me hier de voorbije jaren blijven 'volgen', dan vind ik dat zeker fijn! Iedere afstand blijft uiteindelijk relatief en de sociale media maken nu veel mogelijk.

Het pas verschenen blogboek van Kelly Deriemaeker heeft me ondertussen ook weer veel zin gegeven om te blijven schrijven. Of ik nu veel 'volgers' heb of niet... En of mijn berichten, alles in aanmerking genomen, wel de moeite waard zijn om gelezen te worden of juist weinig voorstellen...

Want wie ben ik uiteindelijk??

Die onzekerheid heeft me zeker ook al meermaals doen twijfelen aan het 'bestaansrecht' van mijn blog.

Tot iemand me aanspreekt over een zin, een woord uit een bepaald blogbericht...

Ja, dan schrijf ik toch weer heel graag verder :-)

Embonpoint

Gezetheid, corpulentie, zwaarlijvigheid... Ik heb de betekenis van het woord 'embonpoint' ook even moeten opzoeken toen Kobe het voor deze Franse spellingsregel moest leren schrijven:

'Devant m, b, p, il faut écrire m au lieu de n. Exemple: un timbre, une lampe. SAUF: un bonbon, l'embonpoint.'

De uitzondering dus die de regel bevestigt.

Dat ze dan 'bonbon' als voorbeeld geven, kan ik volgen. Maar 'embonpoint'?!

In dat woord wordt deze Franse spellingsregel én gevolgd, én genegeerd!!

Het woord behoort ook niet meteen tot het dagelijkse vocabulaire van een achtjarige...

Of leren ze in Vlaanderen in het derde leerjaar ook 'zwaarlijvigheid' schrijven als het gaat over de korte ei en de lange ij? (Daar kan ik dan ook wel wat foute variaties op bedenken.)

En toch. Het Frans blijft een ongelooflijk moeilijke taal om juist te leren lezen en schrijven: klanken en accenten in overvloed!

Op 'néanmoins' hebben we trouwens ook een tijdje geoefend. (Want nog zo'n uitzondering!) Maar daar zit mama's naam in, weet Kobe nu.

We ontwikkelen hier dus onze eigen Vlaamse trucjes om moeilijke Franse woorden te leren schrijven :-)

'Embonpoint' hebben we er ondertussen wel gewoon ingedrild.

Zwatschgawayafascht

Eigenlijk zou iedereen eens in het buitenland moeten gaan wonen. Eén jaar, minstens. Meerdere jaren, nog beter! Ik meen het. Stap uit de 'comfortzone' van het bekende en zoek je weg in een ander land, een andere taal... Met een schotelantenne op je dak zoals alle migranten in het eigen vaderland... Want je hoeft zelf ook niet ver te gaan om te ervaren hoe hard je vasthoudt aan je eigen cultuur, hoe moeilijk echte integratie is.

Op het jaarlijkse pruimenfeest met de onuitspreekbare naam kwam ik ondertussen weer heel wat bekende gezichten tegen. Na vier jaar voelen we ons hier ook echt 'thuis'. En toch. Dat ik deze editie van het straatfeest zo geslaagd vond, kwam vooral door de aanwezigheid van de Vlaamse vriendin. Nu konden we namelijk samen onze tong breken over het woord 'zwatschgawayafascht' :-)

'Taalgevoelig' word je beslist ook (nog) meer in het buitenland.

Au collège

Meer dan het maximum halen, ik wist niet dat het kon. Maar op zijn contrôle d'Allemand kreeg Thomas nog een half puntje extra omdat hij ook de datum in het Duits juist had geschreven!

Onze oudste zoon doet het dus goed in het college. Meer dan goed zelfs. Hij is vaak de eerste van de klas voor Frans en Duits, en hij vervoegt de Franse werkwoorden dus beter dan de meeste native speakers van zijn leeftijd. In het vak Engels spreekt hij helaas wel met een Frans accent ;-)

Maar taal is niet zijn grote passie. Nee, toch liever les maths! Als negenjarige Vlaming kon hij al vlug soixante-dix-sept en quatre-vingt-treize foutloos in getallen opschrijven. Verdere berekeningen voerde hij vervolgens in zijn hoofd in het Vlaams uit! Meteen speelde hij met de taal en met de getallen alsof het niets was...

En nu vliegt hij dus door het eerste jaar van het middelbaar onderwijs. Met andermaal felicitaties van de klassenraad op het einde van dit tweede trimester. Dat het allemaal vanzelf gaat, lijkt hij normaal te vinden. Maar als ouders vinden wij dit toch een zeer grote zegen!

De vlotte tweetaligheid van onze kinderen blijven we ook het mooiste cadeau vinden van onze verhuizing naar Frankrijk. Recente Franse studies zouden bovendien aantonen dat vroege tweetaligheid bij kinderen leidt tot een beter begrip van de eigen moedertaal. En met die bevindingen maakte Kobes logopedist me pas helemaal gelukkig. Want ja, het maximum halen uit woorden en taal: daar kan ik voor mezelf toch ook heel hard van genieten...

Verboden Toegang

'Tu es méchante.'
'Jij bent gemeen.'

Meermaals per week krijg ik het in de beide talen te horen van mijn jongste zoon.
Omdat hij 'weer' iets moet, of omdat hij 'weer' iets niet mag van mij.

Onlangs liep hij dus ook weer stampvoetend en zeer verontwaardigd naar boven,
in de beslotenheid van zijn slaapkamer op zoek naar iemand die hem begreep
maar waar hij zoals gewoonlijk vooral zichzelf mokkend tegenkwam.

Tot alle grote emoties in dat kleine jongenslichaam wat zijn gaan liggen,
blijft hij daar - helemaal verstopt onder het donsdeken in zijn bed -
daarna hoor je hem op de gang naar de kamer van grote broer trippelen,
om met alle lego en playmobil te gaan spelen.

Maar deze keer bleef het wel heel lang stil...

Tot ik zijn kamer binnenging...

'Of ik de 'Verboden Toegang' op zijn deur misschien niet gezien had?!'

Een gesmoorde jongensstem vanonder het grote donsdeken.

En toen kon ik écht mijn lach niet meer inhouden :-)

Ondertussen bewaart hij dit briefje in de ladekast op zijn kamer. Omdat ik hem zei dat hij het in de toekomst wellicht nog regelmatig zal nodig hebben... En tot zijn grote ontsteltenis begon ik toen al weer te lachen.

Casino Blotzheim

Vandaag met de Italiaanse vriendin afgesproken voor een lunch in het Casino van Blotzheim. Het zorgde weer voor leuke tafelgesprekken in het Frans, ieder met zijn eigen accent! Tot de mooie Roberta zo in het gesprek opging dat ze automatisch op het Italiaans overschakelde en ik twee zinnen hoorde waar ik niets van begreep... Haar warme schaterlach volgde onmiddellijk! Zalig!!

Het Casino zelf viel eerlijk gezegd wat tegen. We stonden meteen met beide voeten in de speelhal. Geen imposante inkomhal die ons met veel grandeur de wereld van de tafelspelen, gokautomaten en video slots binnenleidde... Ook geen betoverend mooi interieur en geen bruisende menselijke activiteit... Slechts een handvol bezoekers die zich eerder leken te vervelen in deze eenvoudige open ruimte vol schreeuwerige toestellen.

Het restaurant was stijlvoller en intiemer, al had het toch ook iets troosteloos over zich. (Maar misschien verdraagt een Casino gewoon geen daglicht?) Leuk was wel dat je bij de afrekening je maaltijd kon terugbetaald krijgen in jetons voor de speelhal. Daarvoor mocht je drie dobbelstenen opwerpen. Gooide je drie keer het door jou vooraf gekozen getal, dan kon je je geluk verder gaan beproeven in de grote zaal met de draaideur waardoor je meteen ook weer buiten stond mocht het allemaal toch niet zo goed lukken... (De imposante inkomhal blijf je ook bij het buitengaan duidelijk missen.)

Al bij al een leuke middag maar ik denk dat we de volgende keer toch weer in een 'gewoon restaurant' afspreken voor onze tafelgesprekken :-)      

Conformité

 

 

Op school leert Kobe nu over de Franse Republiek. Le drapeau tricolore, le 14 juillet, la Marseillaise,... het ging er 's avonds tijdens het huiswerk allemaal vlot in. Tot hij bij de Franse leus kwam.

 

'Liberté, égalité en... wat is dat derde ook weer??'

'Goed nadenken, Kobe, je weet het.'

'Ah ja, conformité!'

'Mmmm...'

'Seg, waarom lach je nu?!'

'Fraternité, Kobe, 't is fraternité!'

 

Maar geweldig toch dat een zevenjarige het woord 'conformité' kent!!

 

Ondertussen wordt de Franse Republiek deze dagen ook uitvoerig besproken in de (inter-)nationale pers. Of juister, het liefdesleven van onze president wordt uitgebreid besproken. En daar horen de meest wilde speculaties bij... Paris Match plaatste alvast een bloedmooie Julie Gayet op de cover zodat we met z'n allen konden meegenieten.

 

'Notre Hollande ne craint pas le ridicule!' vat de Franse vriendin het kort samen.

 

En wat mij betreft heeft Kobe gelijk: Hollande is volledig 'conform' aan zijn voorgangers Mitterrand, Chirac,...

De verkeerde film

"Weet je, soms heb ik het gevoel dat ik in de verkeerde film zit."

Woorden van mijn Vlaamse vriendin hier vanmiddag die bleven hangen. En een uitspraak die me zeker ook niet vreemd is...

Want soms zit het inderdaad gewoon niet mee in het leven en ontbreekt elke fast forward knop volledig. De tijd lijkt zelfs trager te gaan!! En de rewind en delete knop zijn ook spoorloos. Anders wist je het wel: gewoon even de verkeerde film terugspoelen en wissen. En dan de juiste film opzetten. Lekker gemakkelijk!

De Vlaamse vriendin kwam me drie jaar geleden toevallig op het spoor via mijn blog, sindsdien volgen we elkaars "leven in het buitenland". Vandaag ging ik langs in haar nieuwe appartement in Pratteln bij Basel waar ze nu met haar nieuw samengestelde gezin woont...

En het blijft heerlijk om in je moedertaal ongeremd te kunnen bijbabbelen!

Zelfs over "de verkeerde film"...

Want stiekem blijft ieder voor zich toch ook geloven in een happy end.

Gelukkig.

Wittgenstein

Taalfilosoof Ludwig Wittgenstein en zijn beruchte werk 'Tractatus'...
Ze dateren uit mijn studententijd!

Tot onze Nederlandse vriend afgelopen zaterdag over hem begon,
tijdens een gezellige avond rond onze steengrill:

"Met taal kan alleen zinvol worden omgegaan als daarmee 'standen van zaken' worden beschreven."

(Persoonlijk hoop ik dan toch dat deze taalfilosoof zich vergist. Maar goed.)

En over 'taal' hebben we het wel vaker met elkaar...

Want Frans én Nederlands, dat wordt hier op zo'n avond dan schitterend door elkaar gesproken. Iedereen verstaat elkaar ook prima! (Na ruim tien jaar in Amsterdam gewoond te hebben, spreekt de Franse echtgenote van onze vriend zeer goed Nederlands. Ondertussen woont het hele gezin al weer meer dan tien jaar in de Elzas.)

En dus verlopen onze gesprekken in een vrolijke mengelmoes van de beide talen waarin we alles bespreken wat ons zoal bezighoudt...

"Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen."

Wittgenstein zou zijn tenen krullen mocht hij ons bezig horen.

Gerapeerde karotjes

Dat antwoordde Thomas me deze week toen ik hem vroeg wat hij 's middags op school als voorgerechtje gegeten had:

"gerapeerde karotjes"  -  des carottes rapées  -  geraspte wortelen dus!

En hij kreeg het zelf niet meteen in juist Nederlands gezegd.

Onze kinderen spreken thuis dus soms een "tussentaal". Dat merkten we al vaker.
Maar deze uitdrukking van onze oudste zoon vond ik wel een hele mooie :-)

Bijdehand...

Hoewel onze kids nu vlot Frans spreken, blijft het toch een moeilijke taal om juist te leren lezen en schrijven. In CP (Cours Préparatoire, het eerste leerjaar) worden deze dagen de eerste dictees in volzinnen afgenomen.

"Est-ce que tu aimes le chocolat?"

Daar oefenen Kobe en zijn klasgenootjes nu al een paar dagen op.
Maar onze jongste zoon heeft zijn antwoord klaar:

"Mama, als de juf die vraag dicteert, ga ik gewoon 'oui' opschrijven, hoor."

Toegegeven, bijdehand is hij wel.

En ik moet ook iedere keer lachen als hij de vraag vervolgens thuis met veel zuchten inoefent en er ook iedere keer stiekem in het klein oui achterschrijft.

Bijdehand én volhardend, zo kennen we onze jongste zoon.

Keukengesprekken

'Soms weet je niet goed hoe je in een bepaalde situatie terechtgekomen bent,' zegt ze.
'Ja,' antwoord ik, 'en je wil er eigenlijk gewoon zo vlug mogelijk uitgeraken.'
Ze huilt en lacht nu tegelijkertijd.
Ik sta in de keuken bij mijn Franse vriendin en ze vertelt over de slechte verstandhouding met haar baas op het werk. Ik denk aan heel andere zaken, maar begrijp goed wat ze wil zeggen. Onze kinderen lopen uitgelaten door haar huis. Het is een uitzonderlijk warme woensdag en de zomer laat zich al wat voelen.

Maandagmiddag zat onze Hollandse vriend W. hier aan de keukentafel, zijn linkerhand indrukwekkend ingepakt. Twee vingers waren de week voordien ernstig gekwetst geraakt tussen de elektrische grasmaaier. Er volgt een verhaal over een vlugge rit naar het ziekenhuis, een korte operatie en veel morfine. En dat hij voor het eerst in zijn leven nu twee weken werkonbekwaam is. Tijd om wat trager te leven... Het gesprek komt op de zomervakantie en de boeken die hij wil lezen. Ik zeg dat ik graag biografieën lees.
's Avonds bezorgt hij me de autobiografie van de beroemde Zwitserse psychiater en psycholoog C.G. Jung.
'In het Frans of in het Nederlands?,' had hij me nog enthousiast gevraagd.
'Doe maar Nederlands, da's al uitdaging genoeg,' antwoordde ik lachend.

En dus zit ik hier nu met Jung in de keuken. Ben benieuwd wat hij te zeggen heeft. Al is de analytische psychologie, met grote pionier Freud, tijdens mijn opleiding eerlijk gezegd nooit zo mijn ding geweest. Maar misschien kijk ik er nu wel anders tegenaan...

Boeiende keukengesprekken deze week!

Even weg...

Fijn weerzien gisteren met mijn Vlaamse vriendin uit Basel! Ze woont nu even alleen in Rheinfelden. Op een eigen plek die tijd en ruimte biedt om tot rust te komen... En het stadje ademt ook helemaal die sfeer uit! Het is echter geen gemakkelijke beslissing geweest. De inzet is groot. "Maar soms moet je even weg, om daarna te kunnen blijven." We laten woorden en gedachten komen. In onze moedertaal. We leggen ze spontaan op tafel, naast de verse koffie en de lekkere taart. We hangen ze ook tussen de huizen wanneer we even later een wandeling door de mooie Altstadt maken. Het wordt zo'n namiddag die je heel bewust beleeft. Met tijd om stil te staan. Maar bij de terugkeer is het druk in de tunnels rond Basel en aan de grensovergang met Frankrijk. Iedereen wil zo vlug mogelijk thuis zijn. En een sms laat me weten dat de avondspits thuis ook begonnen is. Ik moet lachen.

In 't dialect

Het plaatselijke dialect van de Elzas is een mengelmoes van Frans en Duits. Ik hoor het hier vaak bij de beenhouwer en de drogist in onze straat. Dan hoor je dus een paar Franse woorden, gevolgd door heel wat Duitse woorden en klanken, om dan plots terug een perfect Franse zin te horen. (Ik ben nog altijd op zoek naar de "logica" in dat dialect.) Gisteren was het weer zover. Twee dames van middelbare leeftijd bij de drogist. Over Sarkozy en Hollande. Over de crisis. Over de vele mensen in Frankrijk die nu massaal hun job verliezen. En over onze buren, de Zwitsers, die zo slim zijn geweest om niet over te schakelen op de euro. In 't dialect dus. En maar kommentaar geven... 't Was zalig!
Maar de realiteit is voor velen dus hard. En alle politieke en economische kwesties zijn helaas niet zo vlug oplosbaar als die twee dames lieten uitschijnen. Noch in Frankrijk, noch in enig ander land. In mijn eigen Frans-Vlaams accent heb ik dus toch ook even verwezen naar de volledige sluiting van Ford Genk in 2014. Ik kon het niet laten: de discussie vroeg enige nuancering. Maar over het Belgische koningshuis en de Vlaamse regering heb ik wijselijk gezwegen. Al had de splitsing van BHV een mooie anekdote kunnen vormen om ons gesprek in 't dialect en met accent af te ronden.

Kangoeroe love

Deze dagen rijden we in ons elektrisch bakske met Phil Collins naar school. Vooral liedje nummer 4 van de CD is erg populair bij onze kids: "You Can't Hurry Love", oftewel "kangoeroe love". Want zo verstond ik de tekst als negenjarige. En dus kwelen we nu met z'n allen iedere morgen en avond meerdere keren over de kangoeroe-liefde. Maar geen idee of we die liefde dienen te verheerlijken: zijn kangoeroes trouwe monogamisten of hebben ze meerdere partners en bedriegen ze die op tijd en stond met nog andere soortgenoten? Wikipedia rept er met geen woord over. En het zal onze kids worst wezen: het zingt gewoon zalig!

Irritant

Ik heb zo mijn onhebbelijkheden... Maar sinds onze verhuis naar Frankrijk heb ik er een irritante eigenschap bij die vooral tot uiting komt als ik in België ben. Vorige week was het dus weer zover... Deze keer heb ik het gepresteerd om drie(!) kwartier bij de bloemist in ons vroegere dorp te blijven staan, gewoon om dus een babbeltje in 't Vlaams te kunnen doen. Het doen en laten van heel wat dorpelingen werd daarbij uitvoerig besproken. (En we woonden in een groot dorp!) Ook de plaatselijke optieker moest er enkele dagen later aan geloven. Al vroeg hij wel met veel interesse hoe het nu is om in Frankrijk te wonen. Had hij het toch een beetje zelf gezocht dat we uitvoerig aan de praat geraakten ;-) Niettemin blijf ik het één van mijn nieuwe irritante eigenschappen vinden: dat uitgebreid in 't Vlaams willen babbelen als ik in winkels in België kom. Alsof ik iets in te halen heb... Alle Vlaamse handelaars en kleine zelfstandigen zijn bij deze gewaarschuwd. Maar voorlopig zit ik dus weer in het zonnige Frankrijk. Het grijze regenweer uit Vlaanderen heb ik hier ondertussen wel al bij de bakker besproken. Maar zeker geen drie kwartier ;-)