Bureaucratie ten top

Vanmorgen een eerste keer naar de CPAM (Caisse Primaire d'Assurance Maladie) in Mulhouse geweest want onze aansluiting bij de CMU (Couverture Maladie Universelle) dringt zich op: vanaf 1 juni worden alle travailleurs frontaliers die in Zwitserland werken verplicht zich aan te sluiten bij de sécurité sociale in Frankrijk.

Gedaan dus met de caisse privée (tenzij voor de Assurance Complémentaire), we zullen  nu ook een carte vitale krijgen (vergelijkbaar met de SIS-kaart in België) en wellicht wat meer aan de staat moeten afdragen. (Onze caisse privée laat ons in de maand mei alvast een aardige som betalen voor "de regularisatie".)

Morgenvroeg trek ik meteen terug naar de CPAM, met alle gevraagde documenten én ook een ondertekende verklaring van manlief dat ik gemachtigd ben om in zijn naam ons dossier te regelen (alsof hij dat anders graag zelf zou doen en ik ondertussen toch niets beters te doen heb!!).

Werkelijk, het zorgt hier weer voor enkele hoogdagen in de Franse bureaucratie.

Soit. Je kan uiteindelijk niet anders dan meedraaien "in het systeem" en hopen dat je zo vlug mogelijk alle gevraagde attesten bij elkaar krijgt...

Maar na de recente papierwinkel voor de plaatsing van ons tuinhuis en de herstelling van onze wagen, heb ik er nu dus weer een volledig nieuw en uitgebreid dossier bij!

Gelukkig is mijn administratieve accuraatheid "legendarisch". Tenminste, dat las ik toch in een kort dankwoord naar aanleiding van mijn definitieve ontslag bij mijn werkgever in België eind vorig schooljaar. (Of ik op die manier nu graag herinnerd wil worden, is weer wat anders. Maar goed.)

Hopelijk lukt het me dus om morgen alle gevraagde documenten keurig te overhandigen. Ik heb alvast de officiële toestemming van mijn wederhelft om me daar grondig mee bezig te houden.

Kapstertje spelen

De vaste job in een kapperszaak in Freiburg werd opgezegd om in Uffholtz, een pittoresk dorpje langs de Route des Vins, een eigen zaak op te starten... Met een grote orchidee trokken we vanmiddag naar de officiële opening van Muriels eigen kapsalon!

Blij verrast en trots ben ik dat het mijn leeftijdsgenote lukt om haar droom waar te maken, vol bewondering ook omdat ze het lef heeft ervoor te gaan...

En dochterlief voelde zich meteen thuis in de nieuwe zaak. Want ja, nu kon ze met haar vriendinnetje in een echt kapsalon "kapstertje spelen"!

Lou Pitchoun

Donderdag was zijn sluitingsdag en dat vergaten we wel eens. Dan wilden we een verse pizza afhalen en moesten we iets anders bedenken voor het avondmaal... Maar een goed alternatief voor de lekkere Quatre Saisons van Lou Pitchoun vonden we toch niet gauw.

Dat onze pizzaman gisteren op een terrasje zat, vond ik eerst dus niet zo vreemd. (Donderdag, weet je wel.) En de laatste weken was de kleine afhaalpizzeria aan het ronde punt sowieso gesloten wegens grote renovatiewerken. Dan verdiende Lou wel eens een frisse pint in de zon!

Tot hij me gisteren op dat zelfde terrasje vertelde dat hij zijn zaak verkocht heeft. En de re-ouverture zal dus ook andere uitbaters met zich meebrengen...

Erg jammer toch! We zullen de leuke babbels met onze pizzaman uit Nice echt missen. Want we verstonden elkaar prima, ieder met zijn eigen accent :-)

Plus d'olives dus bij kleine Lou.

Voorlopig toch.

Want hij wil nu op zoek gaan naar zijn eigen restaurant! Hopen maar dat het hem lukt...

Ontslagbrief

'Of ik binnenkort mijn ontslagbrief kan bezorgen?'

Veel meer stond er niet in het mailtje dat ik gisteren kreeg. Een zakelijke vraag waar ik me wel aan kon verwachten: een tijd geleden kondigde ik bij mijn werkgever in België mijn ontslag aan op het einde van dit schooljaar.

Na vier jaar tijdskrediet is het tijd om knopen door te hakken. Mijn congé parental is opgebruikt en het is goed geweest. Midden alle ernst zingt The Clash nu in mijn hoofd 'Should I stay or should I go now?'

En het staat vast: ik vertrek. Dat deed ik vier jaar geleden al. Maar waar ik toen nog alle mogelijkheden openliet, trek ik de deur van mijn werkterrein in Groot-Bijgaarden nu definitief achter mij dicht. En hoewel dit volledig mijn eigen keuze is, voelt het vreemd aan. Een beetje als een afgebroken teennagel die blijft zeuren, of de laatste plek op een trein in volle ochtendspits die het station verlaat... Spring ik er toch nog op?

Het vrolijke popdeuntje van The Clash doet me evenwel de schouders ophalen. Niet alles komt altijd goed in dit leven, maar ons "Franse verhaal" is nog lang niet af... En mijn gedachten zijn slechts verdichtingsmomenten in de tijd die hun plaats nog niet gevonden hebben... Al moet ik me in dit geval wel haasten: begin mei zal mijn ontslagbrief ter kennisname aan de Raad van Bestuur voorgelegd worden.

ILAS

Ik was de jongste afgelopen weekend. En dat vind ik altijd boeiend: leren van mensen met meer levenservaring. We vormen de eerste Intervisiegroep Lasalliaanse Spiritualiteit en we komen samen sinds oktober 2008. In de beginjaren zagen we elkaar op frequente basis - drie keer per jaar - nu ontmoeten we elkaar meer sporadisch.

De eerste module handelde over 'Mindfulness en Gods aanwezigheid', daarna volgden nog twee lijvige modules. Met teksten die veel aandacht vroegen, wilden we ze goed doorgronden. En dan nog. Sommige teksten bleven Chinees. We waren niet te beroerd om dat toe te geven aan Br. Herman, de initiatiefnemer en bezieler van het project. Hij was ook de begenadigde procesbegeleider die bij iedere samenkomst een nieuw licht wierp op de teksten én op onze inzichten die we voorzichtig in de groep verwoordden. Zonder hem hadden we het niet gered.

Want een goede leraar brengt zijn leerlingen verder vanuit hun eigen ervaringen. En dat doet Herman nog steeds, binnen de stevige muren van het De La Salle-centrum in Groot-Bijgaarden, in de kleine kring die onze tien stoelen vormen. Hij kent zijn pappenheimers ondertussen goed.

De laatste lijvige module hebben we in 2011 afgerond. Nu komen we samen zonder een vast programma en zonder tijdsdruk. We bespreken wat ons bezighoudt. De ontwikkelingen en gebeurtenissen in het eigen leven, in onze werk- en leefomgeving... Of het wereldnieuws dat via de televisie onze levens binnenkomt... Het kan allemaal.

Spontaan volgen de mooiste gesprekken. Over wat ons raakt, over wat ons kwetsbaar maakt én ook sterk. Over de kansen en mogelijkheden die het leven ieder van ons op zijn/haar leeftijd biedt. (De oudste deelnemer heeft dubbel zoveel levenservaring als ik.)

'Na een gebeurtenis zet je nooit een punt, altijd een komma.'

Hermans woorden tijdens onze vorige samenkomst in maart 2012.

'En welke bril zal je dan dragen?'

Een goede leraar daagt zijn leerlingen ook uit.

Zaterdag kwamen we dus opnieuw samen in onze vertrouwde kleine kring in Groot-Bijgaarden. Om tijd en aandacht te schenken aan elkaar, om verhalenderwijs deel uit te maken van een nieuwe boeiende groepsreflectie... Met heerlijke tapas en lekkere Vlaamse winterkost 's middags aan tafel, en met een rustig moment in de eigentijdse kapel nadien. Strak en sober is die ruimte nu, met een bodem van warm zomerzand en knappe cilinders als mobiele zitplaatsen. En een keramieken lichtpunt in de hoek dat een unieke zachte gloed verspreidt...

Ik nam graag het vliegtuig om daar mijn volgende komma's te plaatsen.

Het nieuwe jaar lijkt nu plots ook heel dichtbij...

Bilan de Compétences

Vandaag had ik een afspraak bij Proevolution in de 'Avenue de Bruxelles' in Didenheim. (Altijd leuk om op zoek te gaan naar een straatnaam die vertrouwd in de oren klinkt! Al kwam ik evengoed in een industrieterrein rond Mulhouse terecht.) Een vriendelijke psychologe gaf me daar in haar kleine bureau - in een verder supermodern, ruim en licht gebouw - gedurende twee uren uitgebreid toelichting bij de doelstellingen en het verloop van een Bilan de Compétences:

Wat zijn je professionele en persoonlijke verworvenheden? Wat zijn je potentialiteiten en wat zijn je aspiraties? Wat is je professionele project op de arbeidsmarkt, is dit project satisfaisant et réaliste? Welk actieplan moet er opgesteld worden, welke vorming gevolgd, le cas échéant?

Duur, inhoud en organisatie van het bilan worden afgestemd op de situatie en de noden van de betrokkene. Tijdens de phase d'investigation wordt het persoonlijk en professioneel kapitaal grondig geanalyseerd via testen en enquêtes.

Ik was helemaal mee met al die dure termen die in het Frans nog duurder klinken ;-)

Tot we bij het kostenplaatje uitkwamen...

Eigenlijk moet ik nu dus eerst werk vinden om dit te kunnen betalen!!

Maar interessant blijft het wel. Absoluut!

Tijd

'Mama, waarom heeft één uur zestig minuten?'
'Dat weet ik niet, Britt. Dat is gewoon zo.'
'Ik dacht vroeger altijd dat één uur honderd minuten had.'
'Dat zou wel handig zijn.'
'Ja, dan hebben we veertig minuten dat we niets kunnen doen.'

Ik voel me betrapt. Zelf zat ik al te denken wat ik in die extra veertig minuten allemaal zou doen, regelen, organiseren...

De Britse filosoof en schrijver Alain de Botton, oprichter van The School of Life, stelde onlangs ook heel wat mensen gerust met zijn uitspraak:
'Zoiets als een evenwicht tussen werken en leven bestaat niet. Alles wat de moeite waard is om voor te vechten, haalt je leven uit balans.'

Eindelijk iemand die zegt dat het verhaaltje dat je altijd en overal opgedist krijgt, dat werk en vrije tijd harmonieus kunnen samengaan, gewoon niet klopt.

Ik heb het direct naar Basel doorgemaild ;-)

Al heb ik eerlijk gezegd geen idee wat je kan zeggen tegen collega's die binnenkort zonder werk zitten.

En zo worstelt iedereen met het begrip tijd.