Zwatschgawayafascht

Eigenlijk zou iedereen eens in het buitenland moeten gaan wonen. Eén jaar, minstens. Meerdere jaren, nog beter! Ik meen het. Stap uit de 'comfortzone' van het bekende en zoek je weg in een ander land, een andere taal... Met een schotelantenne op je dak zoals alle migranten in het eigen vaderland... Want je hoeft zelf ook niet ver te gaan om te ervaren hoe hard je vasthoudt aan je eigen cultuur, hoe moeilijk echte integratie is.

Op het jaarlijkse pruimenfeest met de onuitspreekbare naam kwam ik ondertussen weer heel wat bekende gezichten tegen. Na vier jaar voelen we ons hier ook echt 'thuis'. En toch. Dat ik deze editie van het straatfeest zo geslaagd vond, kwam vooral door de aanwezigheid van de Vlaamse vriendin. Nu konden we namelijk samen onze tong breken over het woord 'zwatschgawayafascht' :-)

'Taalgevoelig' word je beslist ook (nog) meer in het buitenland.

Wijngaard selfie

Vandaag in Eguisheim het mooie weer gemaakt met de vriendin die nog de hele week blijft! Een zalige nazomerdag die ik graag tijdloos wil vasthouden... En ja, een selfie in de wijngaarden van de Elzas is dan een must :-)

Terrasje doen?

Basel, Mulhouse en Colmar, het Vitrahaus en de Grand Ballon... Het voorbije weekend toonde ik tegen hoge snelheid heel wat moois uit onze streek aan de twee Vlaamse vriendinnen die op bezoek kwamen.

En werkelijk alles zat goed, iedereen genoot zichtbaar. Slechts het weer toonde zich van zijn meest grillige en onbetrouwbare kant, met als hoogtepunt (al zeg ik beter 'dieptepunt') een volledig uitgeregende wandeling in Basel.

Maar het terrasje deden we wel degelijk. Op het hoogste punt van de Vogezen, met een toast op onze vriendschap die met minder ook geen genoegen had genomen: we kennen elkaar nu bijna dertig jaar!

Un été indien

Een foto genomen vorige zaterdag om 19u51 op ons terras. Sinds de start van het schooljaar halen we dagelijks temperaturen van 25 graden en meer! Blote armen hangen dus weer even nonchalant uit geopende autoraampjes, kleurrijke topjes laten terug de schouders zien... De nazomer doet deugd.

Na een grillige zomer met grote temperatuursschommelingen, veel regen en veel wind, mag dat ook wel. Het werd een harde zomer bovendien, met vier Palestijnse neefjes die het leven lieten op een strand in de Gazastrook, met een Australische grootvader en zijn drie kleinkinderen aan boord van vlucht MH17... Afstand houden wordt moeilijk wanneer verdriet een naam en een gezicht krijgt.

Dus ja, wat extra zonneschijn die deugd doet!

En morgen hoop ik in Basel een terrasje te doen met de twee Vlaamse vriendinnen die komen logeren! Het wordt hier dus sowieso een mooi weekend met vele 'warme' babbels.

Steinwasenpark

Eindelijk gelukt, de beloofde uitstap voor de goede rapporten van het voorbije schooljaar! En ondertussen werd ook de jarige dochter nog even gevierd...

Het Steinwasenpark in Oberried (vlak naast Freiburg) viel gisteren bij iedereen in de smaak. Midden in het Zwarte Woud bevindt zich hier een mooi natuurpark met heel wat wilde dieren en enkele leuke attracties.

Vooral de snelle bobslee-pistes tegen de groene heuvelflanken vond ik zelf zeer geslaagd: ze zorgen voor een goede portie pretparkamusement, zonder alle technische hoogstandjes of drukke opsmuk die ik in een gewoon pretpark meestal zo vermoeiend vind.

Dat je vanaf acht jaar ook helemaal alleen in zo'n bobslee mag, maakt dat de jongste zoon eind oktober dringend nog eens terug wil. Met zoveel enthousiasme je verjaardag vieren, doe je toch vooral op jonge leeftijd :-)

Cider moment

Met pannenkoeken, marmercake en cupcakes vierden we woensdagnamiddag elf jonge meisjesjaren in huis. De moeders trakteerden zichzelf ook op een glaasje cider, de start van het nieuwe schooljaar verdiende wel een drankje! (Dat de twee vriendinnen op de foto niet meer bij elkaar in de klas zitten, vinden hun moeders voorlopig trouwens erger dan de meisjes zelf.)

Ondertussen zorgde Valérie Trierweiler voor veel ophef in het hele land met de plotse verschijning van haar boek 'Merci pour ce moment'. François Hollande kon evenwel rekenen op veel steun uit onverwachte hoek, zoals dat altijd gaat in grote nood. Desalniettemin. Het boek ging gisteren vlot de toonbank over en het ziet er niet goed uit voor onze Franse president.

Niet dat onze jarige dochter daarvan wakker ligt. Hier moeten boeken gekaft worden en pages de garde gemaakt. Half september starten ook terug de dansles, turnles en tekenles. En eerst staat nog dat lang beloofde pretparkbezoek op de agenda!

Veel ademruimte is er bij de start van een nieuw schooljaar niet.

'Ah, oui, c'est la rentrée,' zei mijn BFV laconiek en ze opende vlot de fles cider.

Eentje van de twaalf miljoen

In Frankrijk starten twaalf miljoen kinderen en jongeren deze week een nieuw schooljaar. Dat is - ruim gemeten en vergeleken - zowat de hele Belgische bevolking die hier naar school gaat.

In de Franse media wordt ondertussen druk gesproken over le nouveau rythme scolaire. Heel wat kinderen hebben nu ook op woensdagmorgen "les" (maar in de praktijk betreft het vaak slechts knutselateliers) en de zorg voor een goed evenwicht leeft sterk bij vele ouders.

Dat Vlaamse kinderen in de basisschool sowieso vijf dagen per week naar school gaan - vaak zelfs vanaf erg jonge leeftijd - kan men hier moeilijk geloven. Veel Franse privéscholen zoeken voorlopig naar een "tussenoplossing" en daar is onze jongste zoon alvast zeer dankbaar om.

Maar vanaf nu zal dochterlief dus ook op zaterdagmorgen met haar grote broer naar school gaan! Want gisteren maakte ze vlot de overstap naar het college... En de feestelijke zwarte koord zag, samen met haar, een hele nieuwe lichting zesdejaars (hier tellen ze omgekeerd) voorbijgaan!

'Daar gaat eentje van de twaalf miljoen,' dacht ik nog en ik maakte juist op tijd een foto.