In mijn cirkel

Ze kibbelen weer veel de laatste tijd, liefst nog om het minste. Alles is meteen ook een grote discussie waard en enig fysiek geweld wordt daarbij niet geschuwd: aan elkaar trekken en duwen hoort er hier regelmatig bij...

Dat je elkaars 'cirkel' niet zomaar kan binnendringen, heb ik tegenwoordig dus al vaak proberen uit te leggen. Ze hebben het ondertussen ook wel begrepen, denk ik. Maar het verandert helaas niet veel aan de zaak: onze kids ruziën onverminderd verder.

'Hij komt weer in mijn cirkel,' gilt dochterlief nu bovendien wanneer de 20cm afstand door haar broers niet wordt gerespecteerd.  (Mijn plastische armbewegingen rondom het eigen lichaam hebben ze wel degelijk onthouden.)

Stressvol wordt het pas helemaal wanneer we bezoek hebben...

Want een rustige zondagmorgen samen onder het nieuwe dekentje in de zetel, zit er niet onmiddellijk in...

Al mijn eigen armbewegingen ten spijt ;-)

Niet van mij

Zijn allereerste schoenen waren Adidas-schoentjes, wit met blauwe streepjes aan de zijkant, maat 19. Sportschoentjes dus, en ik had er een voorteken in kunnen zien:
vorig weekend won onze oudste zoon weer de loopwedstrijd in het college!
(Wint hij volgend schooljaar de derde keer op rij, dan mag hij de beker houden!)

Supertrots zijn we op onze snelle jongen!!

Zelf kan ik hem ook al lang niet meer volgen! Ik hijg trouwens sowieso al wanneer ik zelfs nog maar denk aan het woord 'loopwedstrijd'...

Van wie hij dit dus heeft? Niet van mij. Nee, duidelijk niet van mij.

Waarom ik blog

Omdat ik in het buitenland woon. Of dat is toch de reden waarom ik ermee begonnen ben. Het leek me de meest handige manier om contact te houden: je hoeft maar deze internetpagina te openen om wat te vernemen over ons leven hier in Frankrijk... Geheel vrijblijvend zelfs: geen 'lidmaatschap' nodig, en ook geen 'code'.

Ik zou dus niet bloggen, mochten we niet verhuisd zijn.

In de eerste plaats wilde ik ook heel graag schrijven over alle veranderingen die het Franse leven met zich meebracht... En het hoefde voor mij niet te blijven bij een oppervlakkig praatje over de mooie omgeving en het warme landklimaat: onze verhuizing hield duidelijk veel meer in dan het oversteken van enkele landsgrenzen. (Al waren we zelf zeker de eersten om heel naïef in dit 'Bazelavontuur' te stappen.)

Ik heb nooit anoniem willen schrijven.

Maar de letterlijke afstand maakt het voor mij nu toch gemakkelijker om soms erg persoonlijke zaken in mijn berichten te verwerken. Ik hoef ook niet meteen een reactie wanneer ik je hier bvb. op straat zou tegenkomen... In vlugge gesprekken wordt vaak weinig gezegd en de tijd om écht naar elkaar te luisteren, ontbreekt al helemaal. Stilvallen is moeilijk wanneer je in beweging bent.

Of ik mijn privacy niet belangrijk vind?

Tuurlijk wel. Dat iedereen hier zomaar kan meelezen, vind ik best akelig. Ik blijf dus rekening houden met al mijn (stiekeme) lezers en schrijf dus zeker niet helemaal vrijuit. (Godzijdank ook, je wil niet weten hoe het er in mijn hoofd soms aan toe gaat ;-))

Maar een goed verstaander leest ook tussen de regels... En mensen die zich kwetsbaar durven opstellen, vind ik vaak het sterkst. Dus ja, dan wil ik zelf toch ook kunnen schrijven over wat me raakt en wat me bezighoudt.

Ben je me hier de voorbije jaren blijven 'volgen', dan vind ik dat zeker fijn! Iedere afstand blijft uiteindelijk relatief en de sociale media maken nu veel mogelijk.

Het pas verschenen blogboek van Kelly Deriemaeker heeft me ondertussen ook weer veel zin gegeven om te blijven schrijven. Of ik nu veel 'volgers' heb of niet... En of mijn berichten, alles in aanmerking genomen, wel de moeite waard zijn om gelezen te worden of juist weinig voorstellen...

Want wie ben ik uiteindelijk??

Die onzekerheid heeft me zeker ook al meermaals doen twijfelen aan het 'bestaansrecht' van mijn blog.

Tot iemand me aanspreekt over een zin, een woord uit een bepaald blogbericht...

Ja, dan schrijf ik toch weer heel graag verder :-)

Embonpoint

Gezetheid, corpulentie, zwaarlijvigheid... Ik heb de betekenis van het woord 'embonpoint' ook even moeten opzoeken toen Kobe het voor deze Franse spellingsregel moest leren schrijven:

'Devant m, b, p, il faut écrire m au lieu de n. Exemple: un timbre, une lampe. SAUF: un bonbon, l'embonpoint.'

De uitzondering dus die de regel bevestigt.

Dat ze dan 'bonbon' als voorbeeld geven, kan ik volgen. Maar 'embonpoint'?!

In dat woord wordt deze Franse spellingsregel én gevolgd, én genegeerd!!

Het woord behoort ook niet meteen tot het dagelijkse vocabulaire van een achtjarige...

Of leren ze in Vlaanderen in het derde leerjaar ook 'zwaarlijvigheid' schrijven als het gaat over de korte ei en de lange ij? (Daar kan ik dan ook wel wat foute variaties op bedenken.)

En toch. Het Frans blijft een ongelooflijk moeilijke taal om juist te leren lezen en schrijven: klanken en accenten in overvloed!

Op 'néanmoins' hebben we trouwens ook een tijdje geoefend. (Want nog zo'n uitzondering!) Maar daar zit mama's naam in, weet Kobe nu.

We ontwikkelen hier dus onze eigen Vlaamse trucjes om moeilijke Franse woorden te leren schrijven :-)

'Embonpoint' hebben we er ondertussen wel gewoon ingedrild.

Licht

Soms ben ik het allemaal verschrikkelijk moe. Dan wil ik gewoon in een strooien hutje op een zonnig, verlaten strand gaan zitten... Hoef ik niet naar EDF te bellen voor gas- en electriciteitsaansluiting, heb ik geen garde-corps (trapleuning) meer nodig en stuurt de bouwfirma me ook geen nieuwe avenant (wijzigingsclausule) die de prijs alleen maar verder opdrijft!

Dat het allemaal 'goed is voor mijn Frans', denk ik ook al lang niet meer. Met al die technische bouwtermen kan ik hier aan de kassa van de Super U niet terecht. En een Vlaamse pedagoge die de werking van haar panneaux solaires kan toelichten, wordt hier ook niet gezocht. (Om het maar even duidelijk te maken.)

Gisteravond toch plots blij verrast door de nieuwe tl-buis in de garage! Want door een elektronisch verklikkersysteem sprong het witte licht bij mijn binnenkomst meteen aan... Koud en helder licht dat op een gekke manier een warme beweging bracht in ons toekomstige nieuwe huis!

Werkelijk nooit gedacht dat een tube luminescent voor zo'n mooi licht kon zorgen.

Blotevoetenpad

Toegegeven, het klinkt wat geitenwollensokkenachtig, zo'n blotevoetenpad... Maar het enthousiasme van onze oudste(!) zoon vanmiddag in het Parc de Wesserling was écht geweldig om zien.

En noem me gerust ook een ouderwetse moeder, maar ik ben altijd blij als het lukt om de televisie, de computer en de nintendo (tijdelijk) uit te schakelen als 'meest interessante speelkameraad'.

Zeker ook op zo'n mooie en warme zondag als vandaag...

Want de thermometer aan de Crédit Mutuel in Pfastatt haalde weer gemakkelijk 31°C! En ja, boven op een geasfalteerd plat dak bevindt zich waarschijnlijk ook het warmste punt van heel het dorp om de buitentemperatuur te meten... Maar het getal stond er toch maar mooi weer :-)

Nog even vasthouden, die nazomer!

Le Parc du Petit Prince

Het heeft deze zomer zelfs in de Vlaamse kranten gestaan: de opening van het pretpark van 'de prins en de zakenman' in Ungersheim, vlakbij Mulhouse!

Vorig weekend trokken we er met het gezin naartoe, met hoge verwachtingen die helaas niet helemaal ingevuld werden...

Want het mooie weer bleef uit, waardoor de twee grote luchtballonnen niet opstegen (en waarvoor we wel korting kregen in de snackbar van het domein, want de toegang voor het pretpark is best prijzig). Met de zwevende bar stegen we vervolgens toch op tot 35 meter. Maar als je weet dat de luchtballonnen normaal tot 150 meter hoogte opstijgen... Ja, dan heb je nog een heel ander zicht op de Vogezen.

De grootste teleurstelling was echter dat we het park in grote mate reeds kenden! Op dit terrein bevond zich vroeger namelijk de Bioscope, een alternatief pretpark rond 'water, vuur, aarde en lucht' dat we in 2011 reeds bezochten en dat nog duidelijk te herkennen was in zijn algemene structuur en in vele attracties.

Dat het park 'in een recordtijd van drie maanden in de Elzas verrezen is' (dixit een Vlaamse kwaliteitskrant), dien je dus met enige nuancering te lezen. Voor ons was het toch vooral een bezoek aan een vernieuwde versie van de Bioscope. Met een betere thematische inkleding dankzij Antoine de Saint-Exupéry, dat wel.

De korte tentoonstelling rond het leven en werk van deze piloot/schrijver was trouwens ook interessant. Zijn fabel 'De kleine prins' werd in meer dan 275 talen vertaald, waaronder ook het Elzasser dialect! Maar het park zelf houdt het in zijn toelichting toch bij het algemene Frans, Duits en Engels.

De shows en 3D-animaties zijn ook volledig in het Frans. Met kinderen die enkel Nederlands spreken, ben je dus bvb. al beperkt voor de interactieve quiz rond de planeten en de uitleg in de vlindertuin door de Franstalige medewerkers.

Een leuke zondag dus, maar niet de 'hoogvlieger' die we verwacht hadden... Misschien gaan we toch nog eens terug voor de twee grote luchtballonnen :-)